beeldend ontbonden

1
Het werk van Véronique Alberghs wordt gekenmerkt door een fascinatie voor ruimte en hoe we die waarnemen. Door felgekleurde vlakken en kaders te ordenen in wisselende perspectieven genereert ze in kleine panelen een groot ruimtegevoel. Maar hoe helder die abstracte constructies ook mogen lijken, ze zijn zelden leesbaar op het eerste gezicht. Van veel vlakken blijft het gissen of ze een insnede zijn, dan wel een opleg. En hoe de lagen zich ook tot elkaar verhouden, steeds lijkt de ene de ander voor een deel af te schermen. Alsof er meer aan de hand is dan het oog kan waarnemen. Daarbij krijgen de architecturale werelden die deze schilder creëert door hun genuanceerde kleurwerking en vrije penseeltoets ook iets broeierigs, alsof ze voortdurend in beweging zijn. Bij het kijken naar een werk van Alberghs kan je niet zomaar terugvallen op wat je weet over ruimte. De meest evidente vooronderstellingen worden beeldend onderuitgehaald.

2
Binnen die schaalloze wereld plaatst Alberghs spaarzaam figuratieve details, gevonden beelden en vormen nageschilderd uit magazines of geplukt uit websites. Klassieke Griekse hoofden of figuren, een venster, een vaas en allerhande geometrische vormen. Het lijken vreemde elementen binnen een onwezenlijke werkelijkheid. Maar hoe dan ook bestendigen ze de anders zo abstracte inhoud van Alberghs’ schilderijen als omgeving. Ze vormen voor de kijker een referentiepunt in een wereld zonder kaders. En ze ontdubbelen de relatie die de kijker tot deze werken aanneemt. Binnen de autonome wereld van de voorstelling verhoudt ook hij zich tot aparte kaders, vensters of tableaus. Het laat je toe je als kijker in te leven in de personages en Alberghs’ suggestieve ruimtes niet enkel vanop veilige afstand te beschouwen, maar ook van binnenuit te beleven.

3
Van zodra je deze schilderijen mentaal betreedt, wordt hun ruimtewerking nog intenser. Als geschilderde collages geven ze immers een sterk gevoel van gemaaktheid mee. De wereld die je binnenkomt is een bevreemdende constellatie waar het tevergeefs zoeken is naar maat, samenhang of houvast. Die indruk wordt nog versterkt doordat de schilder de basiswetten van perspectief en zwaartekracht tart: misplaatst zware volumes lijken te zweven op onhoudbaar dunne dragers, achteloze details lijken op te lossen in het niets, elk coherent perspectief ontbreekt. De werkelijkheid die Alberghs oproept in haar doeken is er een ontdaan van elke oriëntatie, waarbinnen nog niets echt op z’n plaats is gevallen. De bezoeker of passant staat er voor de uitdaging een plek te zoeken temidden een universum dat zijn maat meer dan te boven gaat. De uitdaging om vanuit een eigen, persoonlijke invalshoek een orde op te leggen aan een wereld waarvan de complexiteit hem uiteindelijk ontgaat.

4
Die bewuste verhouding tussen wereld en waarneming is er een die de wijsgeren in de oudheid reeds bezighield. Daar waar Plato zich afvroeg of niet elke waarneming een vereenvoudigde afspiegeling is van de onkenbaar complexe werkelijkheid, onderzoekt Alberghs of onze dagelijkse wereld zich laat ontbinden in meerduidige weergaves ervan. Geïnspireerd door die Griekse denkers verbeeldt Alberghs in haar composities radicaal de heterogeniteit, complexiteit en veelvuldigheid als noodzakelijke beginfase van elke werkelijkheid. Met de gevonden objecten die als stereotiepe figuren haar schilderijen bewonen ontrafelt ze letterlijk de eigen(tijdse) realiteit en schept ze tegelijk de ruimte om die te hercomponeren. Want ook al volbrengen we onze uitdaging als mens om een wereldbeeld te scheppen dat de wereld hanteerbaar, overzichtelijk en bewoonbaar maakt, de basisconditie ervan blijft de veelvuldigheid waaruit het ontstond: een bonte mengeling van kleuren, vormen en perspectieven die slechts in de blik van de aanwezige weer samenhang en betekenis krijgt.

tekst: marnix rummens, september 2013